แพะปีศาจ
ข้ามไปคุยกับแพะปีศาจ

แพะปีศาจ

ทุกคนเรียกเขาว่าปีศาจ — แต่ไม่มีใครถามว่าทำไม

เลื่อนลงเพื่อเริ่มนิทาน

บทที่หนึ่ง

หมู่บ้าน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหุบเขาที่มีเนินหญ้าสีเขียวนุ่ม มีหมู่บ้านของเหล่าแกะผู้แสนสมบูรณ์แบบ ขนของพวกมันขาวราวปุยเมฆ กระดิ่งของพวกมันดังกังวานไพเราะ และพวกมันมั่นใจเหลือเกินว่าตัวเองเป็นคนดี

ที่ชายขอบหมู่บ้าน มีแพะอาศัยอยู่ตัวหนึ่ง ขนสีดำ ตาสีทอง และมีเขาโค้งงอสองข้าง เขาชอบปีนในที่ที่ไม่ควรปีน และถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม

บทที่สอง

ข้อกล่าวหา

แล้ววันหนึ่ง เรื่องร้ายก็เริ่มเกิดขึ้น พืชผลเหี่ยวเฉาในชั่วข้ามคืน ระฆังทองคำหายไปจากวิหาร และบ่อน้ำก็แห้งขอด

เหล่าแกะมารวมตัวกันกลางลานหมู่บ้าน “ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้?” ผู้เฒ่าขนทองผู้ห่มขนแกะสีทองงดงามเอ่ยถาม แล้วทุกสายตาก็หันไปที่ตัวที่มีเขา ใต้แสงคบเพลิง เงาของแพะทอดยาวออกไป — และดูเหมือนปีศาจไม่มีผิด

บทที่สาม

การเนรเทศ

ในกาลก่อน ผู้คนจะวางบาปทั้งหมดของตนไว้บนหลังแพะ แล้วไล่มันเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ นั่นคือที่มาของคำว่า “แพะรับบาป”

คืนนั้น เหล่าแกะก็ทำแบบเดียวกัน พวกมันผูกความผิดทุกอย่างไว้บนหลังของเขา แล้วขับไล่เขาออกไปสู่ทะเลทราย เขาไม่ได้วิ่งหนี เขาเดินต่อไป แบกทุกอย่างไว้ และไม่หันกลับมามองเลย

บทที่สี่

การค้นพบ

ถิ่นทุรกันดารหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยเสียงกระซิบ แพะเดินตามรอยเมล็ดข้าวสีทองไปจนพบถ้ำที่ส่องประกายระยิบระยับ ข้างในคือทุกสิ่งที่หมู่บ้านสูญเสียไป ทั้งพืชผล ระฆังทองคำ และน้ำ กองสุมเป็นภูเขาสมบัติ

และบนยอดกองสมบัตินั้น มีหมาป่าตัวหนึ่งกำลังถอดเสื้อคลุมขนแกะสีทองออก ผู้เฒ่าขนทองไม่เคยเป็นแกะเลยตั้งแต่แรก

บทที่ห้า

ปล้นคืน

ปีศาจที่ดีย่อมมีลูกเล่นอยู่บ้าง ในคืนเดือนมืด แพะย่องเข้าไปในถ้ำ สลับทองคำเป็นก้อนหิน สลับข้าวเป็นทราย และสลับระฆังเป็นลูกสน หมาป่ายังคงกรนต่อไป

ก่อนรุ่งสาง เขาแบกทุกอย่างกลับบ้านทีละกระสอบ วางข้าวไว้หน้าประตูทุกบ้าน เติมน้ำให้เต็มทุกบ่อ และแขวนระฆังทองคืนบนหอ ไม่มีใครเห็นเขาเลย เขาตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น

บทที่หก

ความจริง

หมู่บ้านตื่นขึ้นมาพบกับปาฏิหาริย์ แต่รอยกีบเท้าทอดยาวไปยังถ้ำ และในถ้ำนั้นก็มีหมาป่าที่ยังห่มขนแกะที่ขโมยมา

ในที่สุดเหล่าแกะก็เข้าใจ ตัวที่พวกมันเรียกว่าปีศาจ คือผู้ที่แบกรับความผิดแทนพวกมัน และนำบ้านของพวกมันกลับคืนมา เขาบนหัวไม่เคยเป็นปัญหาเลย สายตาที่มองต่างหากที่เป็น

บทที่เจ็ด

พบกับเขา

เขายังคงอาศัยอยู่ที่ชายขอบหมู่บ้าน ยังซุกซน ยังขี้สงสัยเหมือนเดิม และตอนนี้ เขาพร้อมจะคุยกับคุณแล้ว

ถามเขาได้ทุกเรื่อง — ทำไมเขาถึงมีเขา เขาเอาอะไรคืนมา และใครจะเป็นรายต่อไปที่เขาจะไปขโมย

คุยกับแพะปีศาจ

ฉันคือแพะที่พวกเขาเรียกว่าปีศาจ ถามมาสิ — อะไรก็ได้
แพะปีศาจเป็นตัวละคร AI อาจจะกวนนิด ๆ

จบ… หรือเพิ่งเริ่ม?